Utrzymywał bliższe relacje z lugańczykami (Giovannim Reitino i Sebastianem Salą), członkami rodzin: Bottinich, Castellich, Cellarich czy Moriconich, duchownymi (opatem tynieckim Stanisławem Sułowskim, kanonikiem krakowskim Janem Skarszewskim), dworzanami królewskimi, wielkorządcami krakowskimi (Janem Płazą, Zygmuntem Opackim) oraz urzędnikami i personelem pomocniczym wielkorządów krakowskich. W r. 1638 architekt był starszym (gubernatorem) bractwa włoskiego przy krakowskim kościele Franciszkanów, którego członkiem został przypuszczalnie bezpośrednio po przybyciu do Rzeczypospolitej.
Pierwszą żoną Trevana była pochodząca z Lugano Elisabetta Cannaga, którą poślubił zapewne w Lugano ok. r. 1604. Z tego małżeństwa architekt miał synów:
Hilarego (późniejszego jezuitę, od r. 1629, misjonarza na dworze Wiśniowieckich i profesora teologii moralnej w Ostrogu); Franciszka,
oraz córki: