Przebieg thumb|upright=1.2|Bałkany w 1878 Językiem obrad był francuski. Spotkania miały charakter tajny i odbywały się za zamkniętymi drzwiami w pałacu kanclerskim. Pod przewodnictwem kanclerza Niemiec, Ottona von Bismarcka, kongres starał się ułagodzić Wielką Brytanię w jej dążeniach do redukcji ograniczeń nałożonych w San Stefano na Turcję. Ostatecznie, w zamian za poparcie Turcji, przyznano Wielkiej Brytanii prawo okupacji Cypru.
Austro-Węgry otrzymały pod „tymczasową opiekę” (zbrojną okupację) Bośnię z Hercegowiną (anektowane później w 1908), zamieszkałe przez Słowian południowychGeorges Duby Atlas historii świata, wydanie polskie 2010, s. 231.. Spotkało się to z niezadowoleniem Serbii, która również miała zamiar przyłączyć te ziemie, zamieszkane przez wielu Serbów. Bośnia i Hercegowina pozostały w granicach imperium tureckiego, jednak miały posiadać austro-węgierską administrację. Dodatkowo Austro-Węgry uzyskały okupację nad Sandżakiem Nowopazarskim. Serbia otrzymała część Imperium Osmańskiego, dzięki czemu podwoiła swoją powierzchnię. Zmniejszono obszar Bułgarii do 1/3 pierwotnej wielkości, podzielono na dwie części i część zwrócono Turcji. Południowa część zmieniła nazwę na Rumelię Wschodnią i stała się autonomiczną prowincją turecką.