Podlegała tureckiemu sułtanowi, ale była zarządzana przez chrześcijańskiego generała-gubernatora i posiadała własną armię (po powstaniu w 1885 została przyłączona do Bułgarii). Bułgaria została księstwem (→Księstwo Bułgarii), uznano także niepodległość Czarnogóry, Rumunii i Serbii. Czarnogóra nie mogła posiadać floty wojennej, ponieważ obawiano się, że będą to okręty rosyjskie pod banderą Czarnogóry. Została wprowadzona wolność żeglugi na Dunaju. Zobowiązano Turcję do zagwarantowania bezpieczeństwa Ormianom zamieszkującym państwo (z czego Turcja później jednak nie wywiązała się).
Rezultat konferencji był niekorzystny dla Rosji; zwycięzca odchodził prawie z niczym. Wielka Brytania – hojna w rozdawnictwie cudzych ziem – zaproponowała Rosji jako zadośćuczynienie Kaukaz, co z kolei doprowadziło do wysunięcia nowych żądań przez Francję. Francuzi twierdzili, że skoro Wielka Brytania ma przejąć kontrolę nad Cyprem (uważanym przez Francję za leżący w strefie jej wpływów), to Francja powinna otrzymać rekompensatę. Brytyjczycy ponownie zaoferowali cudze terytorium – Tunezję, turecką prowincję – leżącą na wschód od Algierii, którą Francuzi okupowali od 1830. Francuzi przyjęli propozycję uznając, że nikt nie będzie im przeszkadzał w kolonizowaniu kolejnych części Afryki.