Szczególnie perlice mają w zwyczaju wędrować za dzikanami rzecznymi. W poszukiwaniu korzeni świniowate te drążą w ziemi, potrafiąc dokonywać istotnych szkód w plonach. Ich przysmakiem są nasiona drzewa gatunku Balanites wilsoniana, których poszukują w odchodach słoni. Przyjmują także pokarm zwierzęcy, w tym padlinę, ale też rozmaite niewielkie zwierzęta, żywiąc się jajami ptaków, ślimakami, małymi gadami. W poszukiwaniu sezonowo dostępnego pokarmu dzikany rzeczne migrują.
Z drugiej strony dzikan rzeczny pada ofiarą drapieżników. Poluje na niego lampart (w Parku Narodowym Lopé dzikany rzeczne stanowią piątą część masy jego ofiar) i człowiek rozumny, rzadziej lew afrykański i krokuta cętkowana, a z gadów pytony.
Zbadano florę jelitową tego świniowatego. Znaleziono Bifidobacterium takie jak Bifidobacterium boum, Bifidobacterium thermoacidophilum, Bifidobacterium porcinum (więcej bakterii tego rodzaju u młodszych zwierząt), Bacteroidetes, Oscillospirales, Spirochaetales.
Dzikan rzeczny pada ofiarą przenoszonego przez kleszcze wirusa powodującego afrykański pomór świń.