Krążenie wirusa między kleszczem Ornithodoros moubata a guźcem i dzikanem rzecznym utrudnia eradykację patogenu.
Zagrożenia i ochrona thumb|left|Dzikany rzeczne w zoo w Hamburgu W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN dzikan rzeczny klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski, co uzasadnia się m.in. szerokim zasięgiem występowania i istotną liczebnością. Gatunek uwzględniono po raz pierwszy w 1998, oceniając go jako gatunek najmniejszego ryzyka, w 2008 dokonano kolejnej oceny z analogiczną klasyfikacją, co powtórzono w ostatniej ocenie z 2016.
Głównym drapieżnikiem dzikanów rzecznych jest lampart, jednak dzięki redukcji populacji tych kotów populacja Potamochoerus porcus znacznie się rozrosła w ostatnich latach. Niemniej obecnie liczebność spada.
W chwili obecnej największym zagrożeniem dla tego gatunku są polowania organizowane ze względu na jego negatywny wpływ na agrokulturę. Duże stada dzikanów rzecznych mogą powodować znaczne straty na polach uprawnych. Ponadto zwierzęta te są nosicielami chorób zakaźnych, takich jak afrykański pomór świń, co w połączeniu z ich częstą obecnością w okolicach ludzkich osad, może skutkować poważnymi stratami wśród zwierząt hodowlanych. Poluje się też na niego dla mięsa, zarówno na użytek własny, jak i na sprzedaż.