thumb|240px|Grobowiec Aleksandra Sapiehy w Krasiczynie. Książę Aleksander Antoni Sapieha herbu Lis, ps.: „X*** S*** Członek kilku Akademiów i Towarzystw Uczonych” (ur. 3 września 1773 w Strasburgu, zm. 8 września 1812 w Dereczynie nad Zelwą) – Wielki Miecznik Dworu Króla Jegomości w Warszawie w 1811 roku, szambelan i adiutant cesarza Napoleona I, przyrodnik, slawista, etnograf, mecenas, podróżnik i polityk. Jako geolog był zwolennikiem neptunizmu.

Życiorys Urodził się w Strasburgu w czasie pobytu rodziców na emigracji spowodowanej konfederacją barską. Ojcem jego był książę Józef Sapieha – pułkownik husarski i krajczy litewski, a matką była ks. Teofila Strzeżysława z Jabłonowskich. Wczesne dzieciństwo spędził we Francji, gdzie przenieśli się jego rodzice po upadku konfederacji barskiej. Od 1777 mieszkał u ciotki, Anny z Sapiehów Jabłonowskiej, głównie w Siemiatyczach i Kocku, gdzie ujawniły się jego zainteresowania naukowe.

W 1794 ożenił się z Anną z Zamoyskich. Latem tegoż roku Sapiehowie i Zamoyscy wraz ze Staszicem wyjechali do Wiednia. Tam też nawiązał kontakty z Józefem Maksymilianem Ossolińskim.