O ile na gruntach porolnych z dala od kompleksów leśnych taka izolacja jest możliwa, o tyle w przypadku powierzchni odnawianej jest to mało prawdopodobne. Dodatkowo osiki w żyźniejszych częściach uprawy chętnie się odnawiają z samosiewu. osutka sosny (Lophodermium pinastri) – atakuje igły, zakażenie następuje od końca wiosny do późnej jesieni. Zimą igły brunatnieją, pokrywają się czarnymi plamkami a wiosną opadają. Grzyb jest przede wszystkim groźny dla sosen do 5 roku życia. Podczas zabiegów gospodarczych tzw. czyszczeń (wczesnych lub późnych) usuwane są niektóre wadliwe lub przeszkadzające drzewa. Do następnej fazy – młodnika przetrwają najsilniejsze sosenki, co niestety dla gospodarza nie zawsze oznacza najlepsze. Rola leśnika polega tu na popieraniu najlepszych drzewek ale jednocześnie nie takich, które głuszą pozostałe (tzw rozpieracze). Regulowanie składu gatunkowego uprawy polega przede wszystkim na popieraniu sosny (i innych stanowiących domieszki) kosztem osiki, wierzby, na niektórych siedliskach również brzozy. Jednocześnie wszelkie gatunki chronione i owocowe (jarząb pospolity, czeremcha zwyczajna i in.) pozostawia się bez ingerencji – stanowią skromny azyl i bazę pokarmową dla ptactwa. Na gruntach porolnych zakłada się w celu urozmaicenia składu gatunkowego tzw. remizy.