Karierę polityczna rozpoczął od pracy w kancelarii królewskiej, zapewne po powrocie ze studiów w Italii. W 1464 był już sekretarzem królewskim, jako poseł królewski udał się do kapituły gnieźnieńskiej polecając wyniesienie na arcybiskupstwo Jana Gruszczyńskiego. W 1470 jako poseł królewski udał się do wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Henryka Reffle von Richtenberg.
Po śmierci Ścibora z Gościeńczyc w 1470 za poparciem Kazimierza Jagiellończyka został wybrany przez kapitułę płocką na biskupa. Wskutek interwencji cesarza Fryderyka III u papieża Sykstusa IV nie został dopuszczony na biskupstwo płockiej ostatecznie diecezję objął książę mazowiecki Kazimierz. Papież bullą z 1471 dał Oporowskiemu prowizję na biskupstwo warmińskie, przenosząc ówczesnego biskupa warmińskiego Mikołaja Tungena na biskupstwo w Kamieniu Pomorskim. Tungen nie zastosował się do decyzji papieskiej ani też nie ugiął się pod groźbami króla Kazimierza Jagiellończyka, co doprowadziło do tzw. „wojny księżej”. Stany Pruskie na sejmie w Piotrkowie w marcu 1472 opowiedziały się przeciwko obsadzeniu Oporowskiego na biskupstwie warmińskim i sprzyjały Tungenowi, który opanował znaczną część Warmii. Przez ten cały czas król konsekwentnie uznawał Oporowskiego za biskupa.