Sam zainteresowany w końcu 1472 udał się do Rzymu, gdzie został konsekrowany na biskupa warmińskiego. W marcu 1473 pojawił się w Polsce, ale nie mógł objąć biskupstwa pozostającego w rękach konkurenta. Ostatecznie, w 1479 biskupstwo warmińskie objął Tungen a Andrzej Oporowski pozostał przy boku króla, który przez cały ten czas zabiegał o obsadzenie Oporowskiego na biskupstwie.
Po nominacji pierwszego biskupa warmińskiego o jego kanonie włocławską, płocką i kruszwicką zabiegali różni duchowni, min. Andrzej Róża Boryszewski. O dziekanię łęczycka prośbę do papieża skierował Jan Pieniążek. W czerwcu 1471 wszedł w spór o kanonikat poznański z Janem z Łukowa, który już miał ową prebendę. W styczniu 1472 Oporowski zrzekł się archidiakonii gnieźnieńskiej.
W następnych latach aktywnie uczestniczył w życiu politycznym. W 1476 towarzyszył królowi przy przyłączaniu ziemia sochaczewskiej do Korony, przebywał na zjeździe Stanów Pruskich w Malborku. W maju 1477 udał się do książąt saskich, w 1476 i 1477 posłował do cesarza Fryderyka, w 1479 brał udział w ślubie córki królewskiej Zofii Jagiellonki z Fryderykiem, synem Albrechta, margrabiego brandenburskiego we Frankfurcie.