W połowie 1479 uzyskał podkanclerstwo po Stanisławie Kurozwęckim, który został kanclerzem. Po raz pierwszy z na nowy urzędzie pojawił się 30 sierpnia 1479 i pełnił go do śmierci.
5 października 1476 na prośbę króla został mianowany poprzez papieża administratorem apostolskim diecezji przemyskiej, a 1 października 1479 papież wyniósł Oporowskiego do godności biskupa przemyskiego. Po przejściu Zbigniewa Oleśnickiego na arcybiskupstwo gnieźnieńskie w końcu 1480 król wyznaczył go na biskupstwo włocławskie. Zatwierdzenie papieskie uzyskał 12 października 1481. Pochłonięty sprawami państwowymi nie zajmował się diecezją włocławską, nigdy do niej nie przybył. Do połowy 1480 przebywał w kraju, później do 1483 stale obecny był przy królu na Litwie, gdzie kierował pracami kancelarii królewskiej. Jedynie dwukrotnie przybył na krótko do Korony. W grudniu 1480 był w Toruniu, a w styczniu 1481 w starostwie kruszwickim (trzymał wraz z braćmi), skąd udał się na Litwę. W lipcu 1481 przebywał we Włocławku w bliżej nieznanej sprawie.