Z tego czasu pochodzą utwory: „Denne wyżyny” (1976), „Świetlana przyszłość” (1978), „W przedsionku raju” (1979), „Zapiski stróża nocnego” (1979), „Żółty dom” (1980), „Komunizm jako rzeczywistość” (1981), „My i Zachód” (1981), „Homo sovieticus” (1982), „Mój dom – moja obczyzna” (1982), „Młodości naszej porywy” (1983) i „Ręka Kremla” (1985). okres po ogłoszeniu pieriestrojki w ZSRR. W tym czasie Zinowjew dystansował się wobec polityki Michaiła Gorbaczowa. Pozytywnie identyfikował się z homo sovieticus, uważał okres stalinizmu za najszczęśliwszy w dziejach Rosji. Oskarżał cały świat o działania na szkodę Rosji. Z tego okresu pochodzi m.in. powieść „Smuta” (1993), w której Zinowjew określa przyczyny tragedii ludzi radzieckich – są nimi uleganie ideologii Zachodu i antysowietyzm.
Poglądy Aleksandr Zinowjew z wybitnego krytyka systemu sowieckiego i ważnego przedstawiciela ruchu obrony praw człowieka, stał się w latach 90. apologetą komunizmu. Jak twierdził, jedynie komunizm daje ludziom szansę osiągnięcia rajskiego życia (…) gwarantując minimalne wygody życiowe uwalnia człowieka od trosk materialnych, pozwala mu skupić uwagę na ważniejszych, autentycznie ludzkich wartościach. Przyczyny upadku tego raju widział w kampanii kłamstw Zachodu.