Brzmienie zespołu było zbudowane na bazie bluesa o czym świadczą zagrywki Johansena na harmonijce ustnej, a także zawarte na dwóch pierwszych albumach covery piosenek pierwotnie wykonywanych przez Bo Diddleya, The Drells, Sonny Boy Williamson Ia, The Coasters czy The Jay Hawks. Płyta Private World: The Complete Early Studio Demos 1972–1973 wydana w 2008 zawiera ich wersje utworów Otisa Reddinga, Gary’ego U.S. Bondsa, Chucka Berry’ego, The Shangri-Las oraz Muddy’ego Watersa. Wpływ muzyki jazzowej miał szczególne znaczenie dla Johansena, którego kariera w kolejnych latach opierała się na współpracy m.in. z jazzmanem Big Jayem McNeelym i bluesmanem Hubertem Sumlinem.
Kiedy New York Dolls mieli już menedżera i przyciągnęli pewne zainteresowanie przemysłu muzycznego – Rod Stewart zaprosił ich, aby otworzyli jego występy w Londynie (wówczas glam–rockowej stolicy). W czasie pobytu w Wielkiej Brytanii zmarł Murcia (7 listopada 1972), co uniemożliwiło zespołowi granie kolejnych koncertów i muzycy musieli wracać do Nowego Jorku (w tym czasie New York Dolls nie posiadał jeszcze kontraktu płytowego). Po powrocie urządzili przesłuchanie perkusistów. Wybór padł na Jerry’ego Nolana i w marcu 1973 Paul Nelson z firmy Mercury Records podpisał z nimi kontrakt.