Asystentami Schrötera byli Karl Ludwig Harding (w latach 1796–1805) i Friedrich Wilhelm Bessel (1805–1810). Do obserwatorium przyjeżdżało wielu renomowanych astronomów z kraju i zagranicy, stało się ono światowym centrum badań księżycowych i planetarnych.
Schröter kupował kolejne, mniejsze teleskopy, jednak w 1799 roku wydatki na obserwatorium zaczęły przekraczać jego możliwości finansowe. Z pomocą przyszedł jednak król Jerzy III, patron Herschela, który zobowiązał się finansować działalność astronomiczną Schrötera pod warunkiem, że po śmierci astronoma wszystkie instrumenty zostaną przekazane obserwatorium uniwersyteckiemu w Getyndze.
We wrześniu 1800 roku z inicjatywy barona von Zacha w Lilienthal miało miejsce spotkanie astronomów, na którym zdecydowano o utworzeniu grupy, która miała się zająć systematycznym przeszukiwaniem zodiakalnego pasa nieba w celu odnalezienia hipotetycznej planety krążącej między orbitami Marsa i Jowisza, której istnienie wywnioskowano na podstawie reguły Titiusa-Bodego. Zostali nazwani Niebiańską Policją. Do grupy mieli też należeć inni znani astronomowie, do których rozesłano zaproszenia. Każdy z astronomów miał przydzielony pas nieba, w którym miał prowadzić poszukiwania.