Zjednoczenie z ZHP-18 – „Duży ZHR” Ostateczna przegrana ZHP-1918 w sporze sądowym o nazwę z „oficjalnym” ZHP przyspieszyła rozmowy zjednoczeniowe. Pomimo występujących różnic ideowych, dotyczących przede wszystkim stosunku do tradycji przedwojennej, do której ZHP-18 odwoływał się w sposób bardziej bezpośredni i regulaminowy, oraz koncepcji budowania bardziej współczesnej formuły organizacyjnej postulowanej przez ZHR, a także obaw części instruktorów przed utratą nowo ukształtowanej tożsamości ZHR, ostatecznie przeważyła idea jedności.
3 października 1992 roku w Warszawie, w Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego, odbył się Nadzwyczajny Zjazd Zjednoczeniowy, na którym delegaci obu organizacji podjęli uchwałę o połączeniu sił. Połączona organizacja zachowała nazwę Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej. To wydarzenie kończy etap „Średniego ZHR” i rozpoczyna okres „Dużego ZHR”.
W okresie przejściowym (do lutego 1993) organizacją kierowały podwojone władze naczelne. Na czele Organizacji Harcerzy stanęli wspólnie hm. Tomasz Maracewicz (ZHR) i hm. Ryszard Wcisło (ZHP-1918), przy czym faktyczne prowadzenie bieżących prac spoczywało w rękach Maracewicza. W tym czasie nastąpiło sprawne scalenie struktur terenowych, m.in. powołano nowe chorągwie (np.