Sorabizmy w języku polskim są bardzo nieliczne. Ogromna ich większość pojawia się wyłącznie w języku pisanym, przede wszystkim w polskojęzycznych publikacjach, poświęconych Łużyczanom. Wśród sorabizmów leksykalnych, najliczniejszą grupę stanowią nazwy instytucji łużyckich (np. Domowina), obyczajów (np. kriżerjo, schadźowankaM. Nowak-Njechorński, Życie pisane i malowane, przekł. S. Marciniak, Warszawa 1989, s. 256, serbska rejaW. Kochański, Dole i niedole Serbołużyczan, Warszawa 1962, s. 50), istot mitycznych (Krabat, lutkiLudowe pieśni, bajki i podania Łużyczan, oprac. J. Magnuszewskiego, Wrocław-Warszawa-Kraków 1965, BN II 147, s. 215, palczykLudowe pieśni, bajki i podania Łużyczan, oprac. J. Magnuszewskiego, s. 216, żmijLudowe pieśni, bajki i podania Łużyczan, s. 217, kubołcikLudowe pieśni, bajki i podania Łużyczan, s. 218).