Często do bardzo interesujących miejsc nie są poprowadzone w ogóle szlaki turystyczne. Kolorem czerwonym oznaczone bywają też inne szlaki biegnące w danym terenie niekoniecznie będące szlakiem głównym. kolor niebieski wyznacza szlaki pokonujące duże odległości – dalekobieżne żółtym znakuje się krótkie szlaki łącznikowe, czasami też dojściowe zielony oznacza szlak doprowadzający do charakterystycznych miejsc kolor czarny wyznacza krótki szlak dojściowy.
Są to oznaczenia umowne (nie odnosi się do nich instrukcja znakowania szlaków), .
Prace znakarskie na terenie parków narodowych wykonuje PTTK w porozumieniu z dyrekcjami parków, zaś poza parkami można spotkać zarówno szlaki znakowane przez PTTK, jak i przez inne instytucje (np. gminy, zarządy parków krajobrazowych itp.). Część ze szlaków znakowanych nie przez PTTK stosuje oznaczenia zgodne z PTTK, inne stosują własne. Specyficzne oznakowanie posiadały szlaki wolnościowe.
Znakowanym szlakom turystycznym może towarzyszyć odpowiednia infrastruktura turystyczna: tablice z opisem szlaku, czasami przejścia itp., miejsca do odpoczynku i ochrony przed złymi warunkami atmosferycznymi, sztuczne ułatwienia, spotykane zwłaszcza na terenach wysokogórskich, w postaci schodów, poręczy, drabinek, klamer, łańcuchów itp.