Reformacja Reformacja dotarła do Norwegii głównie w rezultacie konwersji na protestantyzm króla Chrystiana III Oldenburga, który uczynił to na wzór wielu książąt północno-niemieckich. W 1537 r. ustanowił luteranizm religią państwową Królestwa Danii i Norwegii. Idee renesansu oraz reformacji miały w tym czasie wpływ na niewielki odsetek społeczeństwa norweskiego. Decyzja króla opierała się na politycznych i osobistych pobudkach – główną przyczyną była potrzeba wzmocnienia związku między Danią i Norwegią.
Arcybiskup Nidaros Olav Engelbrektsson, który był zwolennikiem niepodległości Norwegii, uciekł z kraju w kwietniu 1537 r. Jego wyjazd stał się punktem zwrotnym w historii Kościoła w Norwegii i wzmocnił zależność polityczną Norwegii od Danii. Dwóch innych urzędujących wówczas biskupów zostało uwięzionych, natomiast jeden zdecydował się zostać luterańskim superintendentem. Większość kapłanów stopniowo dostosowywała się do nowej sytuacji, spełniając swoje obowiązki duszpasterskie zgodnie z nowym obrządkiem i doktryną. Klasztory zostały rozwiązane.