Poza jednostkowymi przypadkami użycia przemocy, kiedy spotykano się z odmową porzucenia dotychczasowych zwyczajów religijnych, przejście ludności na luteranizm było procesem pokojowym.
Główną zaletą nowej wiary była prostsza liturgia, większa koncentracja na głoszeniu chrześcijańskiego przesłania w języku ojczystym, w tym przypadku w dużym stopniu duńskim oraz śpiewaniu pieśni. Symbole religijne, sposób myślenia i zwyczaje pochodzenia rzymskokatolickiego były zabronione.
Do 1600 r. formalnie przyjęto ewangelicką strukturę kościelną na terenie całego kraju. W XVII wieku zmiana została przeprowadzona na poziomie społecznym, jednak w niektórych rejonach aż do XIX wieku nadal stosowano elementy pobożności pochodzenia katolickiego.
Pietyzm Od początku XVIII wieku pietyzm wywierał głęboki wpływ na życie Kościoła Norwegii. Ruch dotarł do kraju w latach 30. XVII wieku. Podczas pierwszej fali pietyzmu w Norwegii wprowadzono w 1736 r. obrzęd konfirmacji, rok później opublikowano objaśnienia wiary chrześcijańskiej biskupa Erika Pontoppidana, a w 1739 r. ustanowiono system szkół państwowych.