W 1920 r. doszło do powołania rad parafialnych, w 1933 r. powstały rady diecezjalne, a w 1969 r. – rada narodowa. Synody diecezjalne powołano w 1984 r., wtedy też odbył się pierwszy generalny synod kościoła. Konferencja Biskupów, pozostająca oficjalnym organem kościoła od 1934 r., uzyskała wtedy status prawny.
Norweski Instytut Stosunków Międzykulturowych, ustanowiony w 1951 r. został zastąpiony przez nową Radę ds. Stosunków Ekumenicznych i Międzynarodowych w 1971 r. Komisja doktrynalna Kościoła Norwegii została założona w 1987 r. Od roku 1989 parafialni pastorzy, którzy byli mianowani przez króla od 1660 roku, są wybierani przez synody diecezjalne.
W dniu 21 maja 2012 r. Parlament Norwegii wydał poprawkę konstytucyjną, która przyznała Kościołowi Norwegii większą autonomię. W nowym brzmieniu Konstytucji nie ma już odniesienia do oficjalnej religii państwowej. Zdanie to zastąpiono sformułowaniem mówiącym, że wartości Norwegii opierają się na chrześcijańskim i humanistycznym dziedzictwie. Po zmianie konstytucji powstała nowa ustawa kościelna. Jednocześnie osłabło formalne powiązanie systemu szkół publicznych z kościołem. Kościół norweski zintensyfikował wysiłki w chrześcijańskiej edukacji.