Kościół w niepodległej Norwegii Konstytucja Norwegii z 1814 roku potwierdziła, że nowy kraj zachowa religię ewangelicką jako oficjalny kościół państwowy. Przyjęcie konstytucji uosabiającej demokratyczne ideały zapoczątkowało proces reformy kościoła. W pierwszych dziesięcioleciach jej obowiązywania głównymi problemami byli świeccy kaznodzieje oraz wolność religijnej ekspresji. Około roku 1850 zwracano uwagę przede wszystkim na potrzebę zmian strukturalnych w kościele. Nie widząc nadziei na przeprowadzenie wystarczających reform, niektóre grupy wiernych zdecydowały się opuścić kościół państwowy.
W 1873 r. została wprowadzona instytucja Synodu Parafialnego, posiadającego jednak ograniczony wpływ. Krok ten zainicjował ruch na rzecz większej demokracji w strukturach formalnych kościoła. Powołano nieoficjalne synody diecezjalne oraz wysłano przedstawicieli na zgromadzenia narodowe w latach 1873-1982. Wskutek tych działań w łonie kościoła działały dwa ruchy jego odnowy – oficjalny i nieoficjalny, między którymi istniało wiele powiązań.