Jego cechy anatomiczne zostały zinterpretowane jako przystosowania do: lotu ślizgowego przy użyciu wszystkich czterech kończyn – budowa stawów biodrowych umożliwiająca rozkładanie tylnych kończyn szeroko na boki; wspinania się po pniach i gałęziach drzew – kształt dużych pazurów na wszystkich czterech kończynach oraz ich umiejscowienie na przednich kończynach poza zasięgiem pyska, co wyklucza ich wykorzystanie do przytrzymywania zdobyczy.

Autorzy wskazują na współczesną rodzinę ssaków lotokotowatych jako na żyjącą w podobnym środowisku i o podobnej budowie, a zatem zapewne zbliżoną także zachowaniami do M. hanqingi. Poważną różnicą między nimi jest to, że mikroraptory były drapieżne w odróżnieniu od lotokotów, które są owocożerne. Autorzy zauważają, że lasy grupy Jehol były zamieszkiwane przez wczesne, niezbyt sprawnie latające ptaki, które mógł upolować drapieżnik posługujący się lotem ślizgowym.