thumb|Grób Tadeusza Runge na Powązkach Wojskowych w Warszawie|alt=|250x250px Tadeusz Maciej Runge, ps. „Witold”, „Paprocki”, „Papa”, „Mirecki”, „Osa” vel Jan Kurcz, vel Witold Mirecki (ur. 22 listopada 1898 w Brodach, zm. 21 grudnia 1975 w Warszawie) – działacz niepodległościowy, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Zbrojnych, Sztabu Naczelnego Wodza, Armii Krajowej, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, I powstania śląskiego, powstania warszawskiego, dowódca batalionu „Czata 49”, cichociemny, kawaler Orderu Virtuti Militari. Znajomość języków: niemiecki, francuski. Zwykły Znak Spadochronowy nr 0025, Bojowy Znak Spadochronowy nr 2005.

Życiorys Młodość Syn Tadeusza i Anny z domu Paprockiej. Od 1908 do 1910 uczył się w gimnazjum w Brodach, do 1914 w Żółkwi, następnie w Wiedniu, Lwowie. Od 1917 ponownie w Żółkwi, zdał tam egzamin dojrzałości. Od 1912 należał do tajnego skautingu, w 1914 uczestniczył w obozie harcerskim w Skolem.

We wrześniu 1914 we Lwowie wstąpił do Legionu Wschodniego, wkrótce zwolniony ze względu na stan zdrowia. Od maja 1915 powołany do Armii Austro-Węgierskiej, w 1916 ukończył szkołę oficerską w Jagendorf, przydzielony do 30 batalionu feldjegrów (Cieszyn, Wiedeń, Lwów).