Oblężenie Pembroke – oblężenie, które miało miejsce od końca maja do 11 lipca 1648 podczas angielskiej wojny domowej (1642–1651).
W kwietniu 1648 wojska Parlamentu w Walii, przez dłuższy czas nie opłacane, zwalczały wojska Rojalistów dowodzonych przez pułkownika Johna Poyera, gubernatora Pembroke Castle. Dołączył do niego generał major (Major-General) Rowland Laugharne i pułkownik Rice Powel.
Po porażce podczas wstępnego uderzenia na małą armię Parlamentu pułkownika Hortona w bitwie pod St. Fagans, Laugharne wycofał się z tym co zostało z jego armii by dołączyć do pułkownika Poyera w Pembroke.
Pułkownik Horton pomaszerował do Tenby mając 3000 świetnie wyszkolonych żołnierzy, których połowę stanowili dragoni, i przystąpił do oblężenia Tenby Castle, bronionego przez 500 Rojalistów pod dowództwem pułkownika Powela. Oliver Cromwell z następną armią Parlamentu złożoną z trzech regimentów piechoty i dwóch pułków jazdy dotarł do Gloucester w dniu klęski armii Rojalistów pod St. Fagans. Zostawi pułkownika Isaaca Ewera na czele małych sił by oblegał rojalistowski garnizon w Chepstow Castle, którym dowodził Nicholas Kemoys i ruszył by czym prędzej dołączyć do Hortona, stojącego w Tenby, gdzie przybył 15 maja.