Przeciwko osiedleniu się reformatów wystąpiły natomiast zakony żebracze, przede wszystkim dominikanie płoccy, wspierani przez franciszkanów z Wyszogrodu i Dobrzynia nad Wisłą oraz bernardynów z Ratowa i Skępego. Obawiano się, że utrzymanie kolejnego klasztoru przekroczy możliwości finansowe miasta.
Na początku 1754 do Płocka przybył prowincjał o. Remigiusz Zawadzki wraz z sześcioma zakonnikami. Po odmowie udzielenia gościny przez dominikanów tymczasowego schronienia udzielili im benedyktyni, jezuici i prepozyt norbertanek. Po rozpatrzeniu sporu ks. Kazimierz Rokitnicki 4 lutego 1754 wydał dekret zezwalający na fundację klasztoru dla dwunastu zakonników oraz na poświęcenie miejsca pod budowę kościoła i klasztoru.
Od decyzji tej dominikanie odwołali się do Stolicy Apostolskiej. Fundację poparli jednak biskupi płocki, kujawski i chełmiński, król August III, fundatorka Marianna Lasocka, kapituła katedralna, duchowieństwo płockie oraz przedstawiciele władz świeckich i mieszczanie. Kongregacja ds. Biskupów i Zakonników dekretem z 16 maja 1755 rozstrzygnęła spór na korzyść reformatów, a papież Benedykt XIV zatwierdził tę decyzję brewe z 20 czerwca 1755.