Drugie pokolenie teoretyków zajmujące się bardziej złożonymi teoriami społecznego zachowania, usiłowało rozwinąć szczegółowe teorie dotyczące powodów i okoliczności wybuchu rewolucji. W tym pokoleniu wyodrębnić można trzy główne podejścia: psychologiczne, socjologiczne i polityczne. Prace Teda R. Gurra, Iva K. Feierbranda, Rosalinda L. Feierbranda, Jamesa A. Geschwendera, Davida C. Schwartza i Dentona E. Morrisona zaliczają się do pierwszej kategorii. Śledzili oni teorie psychologii poznawczej oraz teorię frustracji i agresji. Przyczynę rewolucji widzieli w stanie umysłu mas. Kiedy z jednej strony różnili się w swoich podglądach co dokładnie skłaniało ludzi do buntu (modernizacja, recesja czy dyskryminacja), z drugiej strony zgadzali się, że głównym powodem była powszechna frustracja związana z sytuacją społeczno-polityczną.
Druga grupa, w której skład wchodzili uczeni tacy jak: Chalmers Johnson, Neil Smelser, Bob Jessop, Mark Hart, Edward A. Tiryakian i Mark Hagopian poszli w ślady Talcotta Parsonsa i jego teorii strukturalno-funkcjonalnej w dziedzinie socjologii. Postrzegali oni społeczeństwo jako system opierający się na równowadze pomiędzy różnymi zasobami, wymaganiami i podsystemami (politycznymi, kulturalnymi itp.).