Irańskie oraz nikaraguańskie rewolucje z 1979 roku, rewolucja EDSA na Filipinach w 1986 roku, a także Jesień Narodów w Europie z 1989 roku, pokazały, że koalicja pomiędzy klasami jest w stanie obalić silne reżimy poprzez demonstracje i strajki zbiorowe w bezkrwawych rewolucjach. Definicja rewolucji rozumiana jako krwawy konflikt i walka klas (odnosząca się głównie do Europy), przestała być aktualna.
Badania nad zjawiskiem rewolucji rozwijały się w trzech kierunkach. Po pierwsze, niektórzy badacze odnosili wcześniejsze lub uaktualnione teorie strukturalistyczne dotyczące rewolucji do wydarzeń wcześniej nie analizowanych, głównie konfliktów europejskich. Po drugie, naukowcy domagali się zwrócenia większej uwagi na wpływ świadomych działań w dziedzinie ideologii i kultury na kształtowanie mobilizacji rewolucyjnej i celów rewolucji. Po trzecie, zarówno analitycy rewolucji, jak i ruchów społecznych zdali sobie sprawę jak wiele te oba zjawiska mają ze sobą wspólnego.