Początkowo wycofał się z polityki, pozostając jednak w bliskich kontaktach z Władysławem Sikorskim. W 1929 poparł powstanie Centrolewu, był gościem odbywającego się w czerwcu 1929 organizowanego przez to porozumienie Kongresu Obrony Prawa i Wolności Ludu. Należał do inicjatorów listu profesorów UJ w obronie więźniów brzeskich, w samym procesie brzeskim należał do świadków obrony. Po usunięciu w 1934 z Uniwersytetu Jagiellońskiego zaangażował się ponownie w politykę. Od 1935 należał do Stronnictwa Ludowego, w tym samym roku został członkiem Rady Naczelnej SL, w 1936 członkiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL. Zajmował stanowisko zdecydowanie antysanacyjne, popierając w tym względzie przebywającego na emigracji Wincentego Witosa. Brał udział w rozmowach przygotowujących tzw. Front Morges. Uczestniczył aktywnie w protestach chłopskich w 1936 i strajku chłopskim w sierpniu 1937. W wyniku tego został przejściowo zatrzymany od 31 sierpnia do 2 września 1937. Po Kongresie SL w lutym 1938 pozostał członkiem Rady Naczelnej i Naczelnego Komitetu Wykonawczego partii, a w marcu 1938 został dodatkowo skarbnikiem NKW SL. Na tydzień przed wybuchem II wojny światowej wyjechał z zamiarem dłuższego pobytu do Lwowa.
II wojna światowa