Odkrywanie Mezopotamii Najstarszym świadkiem kultur, istniejących na terenie Mezopotamii jest Biblia, przekazująca informacje o potędze i okrucieństwach wschodnich sąsiadów Izraela i Judy. Dzieła autorów hellenistycznych dostarczyły o kulturach Mezopotamii kilka skąpych wzmianek i anegdot. Dla Rzymian Babilonia była ojczyzną wróżbitów i magów, zaś wczesne opisy podróżników europejskich do Mezopotamii nie wpływają bezpośrednio na poznanie charakteru sztuki mezopotamskiej.
Początki naukowych badań nad Mezopotamią sięgają XVIII wieku, gdy po raz pierwszy została opisana Niniwa. Pierwszy znany zabytek starożytnej Mezopotamii pojawił się w Europie w 1786 roku. Był to kudurru, którego przeznaczenia nikt wówczas nie potrafił ustalić (tzw. kamień Michaux). Od XIX wieku w Mezopotamii zaczęto prowadzić wykopaliska. Prace archeologiczne rozpoczęli niemal jednocześnie Francuzi i Anglicy. Kolejno odkrywano Dur-Szarrukin, Niniwę, Kalhu, a do muzeów europejskich zaczęły napływać zabytki sztuki asyryjskiej i babilońskiej.