10–19..
Rys historyczny Akadyjczycy przyswoili sobie kulturę sumerską. Za panowania dynastii semickiej nastąpiły zmiany polityczne, jak centralizacja władzy i ograniczenie roli świątyń i kapłanów, choć ich pozycja ekonomiczna z racji posiadania ziemi nadal pozostawała silna. W państwie panował król, który wyznaczał swoich namiestników w poszczególnych miastach. Pod koniec XXIII stulecia p.n.e. Akadyjczycy nie zdołali odeprzeć najazdu Gutejów. Część miast południowych nie uznało władzy barbarzyńców. Lokalni książęta, ogłaszając się królami, skupiali się na zachowaniu dziedzictwa Sumerów. W drugiej połowie XXII wieku na plan pierwszy wysunęły się miasta Lagasz i Uruk, w którym panowali odpowiednio Gudea i Utuhengal. Za ich rządów rozpoczął się tzw. renesans sumeryjski. Gutejowie zostali pokonani, a dzieło odnowienia kontynuował Urnammu, założyciel III dynastii z Ur, oraz jego następcyK. Gawlikowska, Sztuka Mezopotamii, Warszawa 1975, s. 33–35..
Na przełomie XXI–XX wieków Mezopotamia została najechana przez Amorytów. Nastąpiła kolejna decentralizacja władzy, na której skorzystali władcy Isin i Larsa. Przez niemal dwa stulecia trwał okres Isin-Larsa. W tym czasie na północy wzrastały nowe potęgi: Babilon, Mari, Asyria.
Przypisy
Bibliografia Gawlikowska K., Sztuka Mezopotamii, Warszawa 1975.