szefem Sztabu Głównego został Marian Spychalski, zastąpiony później po konflikcie z Mołojcem przez Franciszka Jóźwiaka. GL budowano, bazując na strukturach komitetów PPR. Dużą rolę w tworzeniu organizacji mieli udział żołnierze brygady im. Jarosława Dąbrowskiego, którym udało się przedostać do Polski z FrancjiWaldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939–1943, 1985, s. 16. (dużą grupę dąbrowszczaków sprowadził w lecie 1942 z Francji Mołojec, osobiście udając się po nich do ParyżaMarian Nowiński, „Prawo i Życie” 1/1988.). W szeregach organizacji znaleźli się też zbiegli z niewoli niemieckiej żołnierze Armii Czerwonej. W Gwardii Ludowej znaleźli się przedstawiciele kilkudziesięciu narodowości, najliczniejsi byli zbiegli żołnierze sowieccy (Rosjanie, Białorusini, Ukraińcy, Gruzini, Azerowie), a także Żydzi, Słowacy, Brytyjczycy i przedstawiciele narodów JugosławiiWaldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939–1943, 1985, s. 45. GL podlegały oddziały bojowe Związku Walki MłodychWaldemar Tuszyński, Ruch oporu w Polsce 1939–1943, 1985, s. 17..