thumb|Położenie na mapie województwa tarnopolskiego do roku 1939
Skałat (ukr. Скалат) – miasto w rejonie tarnopolskim na zachodniej Ukrainie w obwodzie tarnopolskim nad rzeką Gniłą, dopływem Zbrucza, w paśmie Miodoborów, lokowane na prawie magdeburskim w roku 1600 (bądź 1634).
W miejscowości jest stacja kolejowa Skałat.
Historia Przed rokiem 1600 Pierwsza wzmianka o wsi Skałat leżącej w ziemi halickiej pochodzi z 1512 roku bądź z 1564
Lata 1600–1772 W latach 1600–1772 miasto w Rzeczypospolitej, powiecie trembowelskim ziemi halickiej województwa ruskiego. Około 1600 Sienieńscy – prawdopodobnie Zbigniew Sienieński (zm. 1633), kasztelan lubelski, syn Jana, kasztelana halickiego – rozpoczął budowę zamku i założył miasto, które nazwał Dębno (od nazwy herbu rodu). Nazwa nie utrzymała się. W 1602 r. Skałat przeszedł w ręce Chodkiewiczów, a w 1614 książąt Koreckich. Książę Karol Korecki wydzierżawił Jędrzejowi Łochowskiemu herbu Belina miasteczko Skałat i wsie Nowosiółki, Kamionkę, Kołodziejówkę i dwie inne na trzy lata za ryczałtową sumę 6450 zł. W 1627 r. Skałat przeszedł w posiadanie rodu Wichrowskich. Miecznik halicki Krzysztof Wichrowski rozbudował zamek około 1630 roku i erygował parafię rzymskokatolicką (1632). Jako wiano córki, Weroniki Wichrowskiej Skałat przeszedł w posiadanie rodu Firlejów.