W 1892 zadebiutowała opowiadaniami Z życia nędzarza i Staszka w „Gazecie Warszawskiej”. W następnym roku w tej samej gazecie ukazała się jej nowela pt. Rozłąka. W 1894 wydała zbiór opowiadań Szkice, a w „Gazecie Poznańskiej” ukazał się jej dramat Skrzywdzeni. Następnie, pod naciskami ojca, wyjechała do Cambridge, gdzie przez sześć miesięcy uczęszczała na wykłady w żeńskim Kolegium Newnham. Dziennik z pobytu opublikowała pod ironicznym tytułem Raj młodzieży na początku 1896. Po powrocie z Cambridge wraz z Wacławem Nałkowskim i Cezarym Jellentą wydała w 1895 manifest literacki Forpoczty.
W czerwcu 1898 wyszła za poetę Jana Lemańskiego. We wrześniu tego samego roku na krakowskich Plantach doszło do incydentu, podczas którego Lemański z zazdrości strzelił do żony i jej kuzyna. Małżeństwo uchodziło za nieudane, a Lemański – za porywczego i chorobliwie zazdrosnego. Związek rozpadł się po dwóch latach ogłoszeniem separacji.
W 1900 opublikowała Baśnie. Psalmodie, od 1901 współpracowała z redagowaną przez Zenona Przesmyckiego „Chimerą”. Publikowała poezję, m.in. cykl Czarne płomienie (1901), prozę (Biesy, 1902), tłumaczenia z języka angielskiego, a także recenzje, podpisywane „Włast”.