W 1905 przebywała i pracowała w Paryżu, gdzie przeżyła załamanie psychiczne. Lekarze zdiagnozowali u niej depresję wywołaną przepracowaniem, a Komornicka trafia na miesiąc do szpitala dla nerwowo chorych. W 1907 przyjęła męską tożsamość i nazwisko „Piotr Odmieniec Włast”. Wówczas miała spalić w piecu kobiece suknie i ujawnić się jako Piotr Włast – od tej pory nosiła wyłącznie męskie stroje, paliła fajkę i skracała włosy. Ten akt transgresji spowodował wykluczenie z życia publicznego. Została uznana przez rodzinę za osobę chorą psychicznie. W latach 1907–1914 przebywała w sanatoriach i szpitalach. W 1914 wróciła do rodzinnego Grabowa, gdzie pracowała nad swoim ostatnim utworem – Xięgą poezji idyllicznej.
W 1944 z powodu zniszczeń wojennych Włast opuścił rodzinny majątek i przebywał w przytułku w podwarszawskim Izabelinie. Tam odnalazła go przyjaciółka z młodości, Zofia Villaume-Zahrtowa, dzięki której staraniom Włast dostał zasiłek z Komisji Pomocy Pracownikom Sztuki i Nauki przy Prezydium Rady Ministrów.
W ostatnich zachowanych listach Komornicka ponownie używała form żeńskich, w 1947 podpisuje się jako Maria P.O.W., „Marynia” (przy czym zwraca uwagę, że imię zapisane jest w cudzysłowie), a później – M., Maaria, Maria Kom. czy Maria z K.L.