Na początku XIV w. terytorium rejonu wchodziło w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego (od 1504 – w województwie połockim), po unii lubelskiej 1569 w składzie Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W wyniku I rozbioru 1772 prawobrzeżna część bieszenkowiczyzny włączona została do Imperium Rosyjskiego, a po II rozbiorze (1793) – również część lewobrzeżna. Tereny te weszły w skład powiatu lepelskiego guberni połockiej, a od 1802 – witebskiej.
Duże znaczenie dla rozwoju ekonomicznego Bieszenkowicz, Ułły i innych miejscowości miała budowa w latach 1797-1805 i oddanie do eksploatacji berezyńskiego systemu wodnego służącego do transportu materiałów leśnych z guberni mińskiej do Rygi. Bieszenkowicze były znane na całą gubernię witebską ze swojego kiermaszu pietropawłowskiego, jednego z największych na terenie Białorusi w XVIII w.
W czasie wojny francusko-rosyjskiej 1812 w pobliżu wsi Ostrowno, Kukawiaczyna, Dorohokupów miały miejsce ciężkie walki wojsk rosyjskich z armią Napoleona. 11 lipca 1812 Bieszenkowicze zostały zajęte przez wojska francuskie, które rozmieściły tu swój garnizon. Kilka dni mieścił się tam sztab cesarza.