W zorganizowanym przez niego w porozumieniu z miejscowym dowódcą żandarmerii, por. Tomaszem Dąbalem, wiecu 6 listopada 1918 w Tarnobrzegu uczestniczyło ok. 30 tys. mieszkańców okolicznych powiatów, przede wszystkim chłopów. Ks. Okoń zwrócił się do nich, ukazując krzywdy, jakich doznali ze strony dworów. Zapewnił ich, że „Bóg jest po stronie krzywdzonych i wyzyskiwanych” – dlatego powinni oni przejąć władzę w Tarnobrzegu i okolicznych powiatach. Nie uznawał Rady Regencyjnej, natomiast nawiązał łączność z rządem Ignacego Daszyńskiego w Lublinie. Razem z Dąbalem rozszerzył w Republice Tarnobrzeskiej nie tylko agitację, ale i działalność rewolucyjną. Z ich inspiracji chłopi próbowali tworzyć lokalne władze oraz milicję chłopską, usiłowali także przejąć okoliczne folwarki dzieląc między siebie dobytek, np. inwentarz, paszę. Koniec tzw. republiki tarnobrzeskiej nastąpił po interwencji wojska, pacyfikującej chłopów z polecenia Polskiej Komisji LikwidacyjnejHenryk Zieliński, Historia Polski 1914–1939. Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1985, s.65.