Ksiądz i poseł W grudniu 1918 został suspendowany przez władze kościelne. W styczniu 1919 aresztowany i osadzony w więzieniu w Rzeszowie, skąd wyszedł po wybraniu go na Sejm Ustawodawczy. Wstąpił do klubu PSL „Wyzwolenie”, a w grudniu 1919 razem z Dąbalem utworzył własną frakcję poselską, związaną z Chłopskim Stronnictwem Radykalnym (ChSR). W czasie obrad plenarnych przemawiał 49 razy i zgłosił 21 interpelacji. W Sejmie I kadencji (1922–1927) przewodniczył cztero-, a później dwuosobowemu klubowi poselskiemu ChSR. Słynął z radykalnych, populistycznych, pełnych demagogii przemówień, w których problemy polityczne, społeczne i gospodarcze łączył ze swoiście dobieraną motywacją religijną. Opowiadał się za zdecydowanymi przemianami ustrojowymi w Polsce w imię pogłębiania demokracji oraz za reformą rolną. Sprawę reformy uznał za najważniejszy problem nie tylko społeczny i gospodarczy ale także polityczny i państwowyArkadiusz Kołodziejczyk, Ruch ludowy a Kościół rzymskokatolicki w latach II Rzeczypospolitej. Warszawa 2002, s. 186. Był uważany za przedstawiciela skrajnej lewicy w sutannie. Jego wybór do Sejmu biskup Pelczar uznał za policzek dla kleru. Poza działalnością parlamentarną i wiecową zajmował się publicystyką.