Dlatego, ρII > ρ┴, gdzie ρII oznacza opór właściwy dla prądu płynącego zgodnie z kierunkiem namagnesowania, a ρ┴ opór właściwy dla kierunku prądu prostopadłego do kierunku namagnesowania.
Dla określonego materiału zmiany oporu elektrycznego w funkcji pola magnetycznego przy dominacji efektu AMR zależą od kierunku spontanicznego namagnesowania, podczas gdy dla zwykłego magnetooporu zależą tylko od wartości natężenia zewnętrznego pola magnetycznego. Pole elektryczne wywołane efektem AMR jest dane równaniem:
Ostatni człon w powyższym równaniu oznacza pole elektryczne pochodzące od anizotropowego efektu Halla. W stanie rozmagnesowania w zerowym polu magnetycznym opór właściwy przyjmuje wartość ρ0, w przybliżeniu równą wartości ρav
Różnica między ρ0 i ρav jest niewielka i można ich używać zamiennie.
Magnetoopór może być zdefiniowany jako względna zmiana oporu właściwego pomiędzy pełnym namagnesowaniem próbki w określonym kierunku względem kierunku prądu (ρ┴ lub ρII) i stanem nienamagnesowanym (ρav): i
W celu wyznaczenia lub wystarczy określić ρav oraz jeden z dwóch oporów właściwych ρII lub ρ┴. Ze względu na to, że w eksperymencie wyznaczamy ρ0, a nie ρav korzystniej jest zdefiniować magnetoopór poprzez wyrażenie uwzględniające jedynie oporności właściwe ρ┴ i ρII: