Główszczyzna w Polsce Wykształcenie się główszczyzny w polskim prawie nastąpiło w sposób typowy dla prawa średniowiecznego. Wspomina o niej Księga elbląska, według niej za zabójstwo rycerza lub kupca należało zapłacić karę w wysokości 50 grzywien, natomiast za zabójstwo chłopa lub cudzoziemca – 30 grzywien. W prawie mazowieckim za zabójstwo kobiety przewidziana była dodatkowa kara pieniężna płacona na rzecz księżnej nazywana ruszycą. Kolejne regulacje dotyczące główszczyzny zawierają Statuty Kazimierza WielkiegoVolumina Legum t.1, Romuald Hube, Ustawodawstwo Kazimierza Wielkiego Warszawa 1881 s. 109n i 134. Oswald Balzer Skartabelat w ustroju szlachetstwa polskiego Kraków 1911 s. 1 - 5. Stanisław Kutrzeba Mężobójstwo w prawie polskiem XIV i XV wieku Kraków 1907 s. 131n. gdzie wynosiła: 60 grzywien za zabójstwo szlachcica w Małopolsce (30 w Wielkopolsce), 30 grzywien za zabójstwo włodyki, 15 grzywien za panoszy i 10 grzywien za chłopa (z czego 4 grzywny inkasował kasztelan lub pan dominialny, 6 rodzina zabitego)Dane te dotyczą Małopolski. W Wielkopolsce główszczyzna rycerska wynosiła początkowo 30 grzywien, na przełomie XIV/XV w. podniesiona została do normy małopolskiej (Kutrzeba, op. cit. s. 133). Odpowiednio kmieca wzrosła z 6 do 9 (s. 143).