Ogólnie obowiązuje zasada, że wraz ze wzrostem poziomu kompresji maleje jakość obrazu. Dla zwiększania wydajności można jedynie stosować coraz lepsze algorytmy analizy i przetwarzania obrazu. Każdy z powyższych standardów różni się wydajnością kompresji, uzyskiwaną jakością i przeznaczeniem. Wybór konkretnego algorytmu jest uzależniony od celu kompresji. Standard MPEG-1 stosuje się do zapisywania filmów na nośnikach CD, mogących być odtwarzanymi nawet na wolnych czytnikach i starszych komputerach. Kompresja MPEG-2 wykorzystywana jest w filmach na nośnikach DVD. Do celów przesyłania strumienia wideo za pośrednictwem Internetu został opracowany algorytm MPEG-4 część 2. Po przystosowaniu do kompresji plików filmowych stał się powszechnie stosowany w przenośnych urządzeniach rejestracji obrazu oraz przy konwersji filmów do rozmiaru oferowanego przez płyty CD.
Wraz ze wzrostem złożoności algorytmów stawiane są coraz większe wymagania wobec mocy obliczeniowej komputerów. Obecnie standardowo filmy są kodowane w czasie porównywalnym z ich rzeczywistym czasem trwania.