Dekret Naczelnika Państwa o ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego stanowił, że „Wyborcą do Sejmu jest każdy obywatel Państwa bez różnicy płci” (art. 1) oraz „Wybieralni do Sejmu są wszyscy obywatele (lki) państwa posiadający czynne prawo wyborcze” (art. 7)Dz.U. 1918 nr 18, poz. 46.; postanowienia te zostały utrzymane przez konstytucję marcową. Pierwszymi Polkami zasiadającymi w polskim parlamencie zostały: Gabriela Balicka, Jadwiga Dziubińska, Irena Kosmowska, Maria Moczydłowska, Zofia Moraczewska, Anna Piasecka, Zofia Sokolnicka oraz Franciszka Wilczkowiakowa.

Chronologia praw wyborczych kobiet mały|Pierwsze kobiety z prawem wyborczym w Brazylii, Rio Grande do Norte, 1928

W kolejnych dziesięcioleciach prawa wyborcze uzyskiwały kobiety w kolejnych państwach: 1893 – Nowa Zelandia (w pełni w 1919) 1902 – Australia (na poziomie federalnym, z wyjątkiem rdzennej ludności aż do 1962 roku) 1906 – Finlandia 1908 – Dania (w pełni w 1915) 1913 – Norwegia 1915 – Islandia 1917 – Kanada (w pełni w 1919), Holandia (w pełni w 1919), Rosja, Łotwa, Estonia, Urugwaj (w pełni w 1927) 1918 – Polska, Litwa, Niemcy, Austria, Wielka Brytania (w pełni w 1928), Azerbejdżan, Armenia, Kirgistan 1919 – Szwecja (potwierdzone w 1921), Węgry (w pełni w 1945), Belgia (w pełni w 1948), Luksemburg, Gruzja, Białoruś, Ukraina 1920 – Stany