Pod koniec pierwszej dekady XXI w. rządząca w Macedonii prawica ponownie zaczęła nawiązywać do historii starożytnej Macedonii (m.in. imieniem Aleksandra Wielkiego nazwano główny port lotniczy i główną autostradę kraju) czy wykorzystywać retorykę nacjonalistyczną; . W stolicy stanęły monumentalne pomniki Aleksandra Macedońskiego i innych ważnych postaci starożytnej Macedonii. Polityka rządzącej partii WMRO-DPMNE, mimo prozachodnich deklaracji, nie prowadziła do pojednania z sąsiadami, a raczej do mobilizacji wyborców dzięki hasłom zagrożenia tożsamości narodowej. Prowokowano w ten sposób sąsiada do kolejnych kroków odwetowych. Grecja bojkotowała na swym terytorium te znaki towarowe i działalność gospodarczą firm z Republiki Macedonii, które usiłowały używać w Grecji przymiotnika „macedoński”Por. np. . Odrzucała też konsekwentnie wszystkie propozycje kompromisowych nazw, jakie przedstawiał w 2012 i 2013 negocjator ze strony ONZ – nie godząc się na żadną nazwę zawierającą słowo „Macedonia”.