Wiek XX Zielona Góra pozostawała we władaniu królów pruskich, a później (także po przegranej przez Niemcy I wojnie światowej, kiedy w 1919/1920 ustalano na nowo granice prowincji i zdecydowano, że Zielona Góra należąca wciąż do rejencji legnickiej ma wejść w skład nowo powstałej prowincji dolnośląskiej) w rękach rządu niemieckiego. W 1938 podczas kryształowej nocy narodowi socjaliści spalili synagogę i zdewastowali kirkut. Podczas II wojny światowej w Zielonej Górze działał podobóz kobiecy obozu koncentracyjnego Groß-Rosen, 11 obozów pracy przymusowej, 4 oddziały robocze jeńców sowieckich, francuskich, polskich i włoskich, stanowiące filię obozu w Żarach aż do roku 1945, kiedy 14 lutego wkroczyły tu wojska 3 Armii Gwardii I Frontu Ukraińskiego pod dowództwem generała Gordowa. W chwili ich wkroczenia w mieście pozostawało tylko 4000 niemieckich mieszkańców miasta, a wśród nich proboszcz parafii św. Jadwigi, Gottwald, który chcąc zapobiec zniszczeniom miasta, wyszedł na jego rogatki, by powiadomić zbliżających się Rosjan, że Wehrmacht już się z Zielonej Góry wycofał i nie istnieje potrzeba ostrzeliwania miasta.