Na skutek dojścia do porozumienia przez kilka ugrupowań prawicowych politycy zwycięskiej partii nie znaleźli się w Prezydium Sejmu ani Prezydium Senatu, a powierzona przez ówczesnego Prezydenta Lecha Wałęsę Bronisławowi Geremkowi misja sformowania rządu zakończyła się niepowodzeniem. UD znalazła się w opozycji do rządu Jana Olszewskiego. Wkrótce rozpoczęła bliską współpracę z Kongresem Liberalno-Demokratycznym i Polskim Programem Gospodarczym, tworząc tzw. małą koalicję.
Rząd Hanny Suchockiej Po odwołaniu gabinetu Jana Olszewskiego i nieudanej próbie stworzenia rządu przez Waldemara Pawlaka prezydent powołał nową Radę Ministrów pod kierownictwem posłanki Unii Demokratycznej, Hanny Suchockiej. W skład rządu poza Unią Demokratyczną i KLD weszły niewielkie ugrupowania centroprawicowe (PChD i SLCh), a także partie prawicy narodowej (ZChN i PSL-PL). Nieznaczną większość w Sejmie zapewniało początkowo poparcie m.in. posłów „Solidarności” i małych kół poselskich.
Jesienią 1992 część działaczy tworzących w ramach UD Frakcję Prawicy Demokratycznej na czele z Aleksandrem Hallem (w tym sześciu posłów) opuściło partię, tworząc Partię Konserwatywną. Tym samym klub poselski Unii Demokratycznej przestał być największą frakcją w Sejmie, ustępując miejsca Sojuszowi Lewicy Demokratycznej.