29 maja 1993 Sejm uchwalił głosami m.in. SLD, PSL, KPN, PC, RdR i części posłów NSZZ „S” wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej. Lech Wałęsa, nie przyjmując dymisji rządu, rozwiązał parlament.
Wybory w 1993 UD zdecydowała się na samodzielny start do Sejmu i Senatu, wzmacniając swoje listy grupą posłów związkowych, którzy opowiedzieli się za rządem (m.in. Jana Rulewskiego i Bogdana Borusewicza). W wyborach parlamentarnych w 1993 partia zdobyła 10,59% głosów, zajmując trzecie miejsce za SLD i PSL.
Partia zdobyła ok. 80 tys. głosów więcej niż dwa lata wcześniej. Łącznie uzyskała 74 mandaty poselskie i 4 senackie. Parlamentarzystki Unii (posłanka Olga Krzyżanowska i senator Zofia Kuratowska) objęły stanowiska wicemarszałków w obu izbach. UD znalazła się w opozycji, głosując przeciwko wotum zaufania dla rządu Waldemara Pawlaka.
Zjednoczenie z KLD W 1994 UD połączyła się z Kongresem Liberalno-Demokratycznym. W wyniku fuzji powstały partia i klub parlamentarny o nazwie Unia Wolności.
Wyniki w wyborach parlamentarnych Wybory Sejm Senat Głosy Mandaty Mandaty Liczba % Liczba Liczba 1991 1 382 051 12,32 (1.) – – – 1993 1 460 957 10,59 (3.)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nieistniejące partie i ugrupowania III Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie partie chrześcijańsko-demokratyczne Kategoria:Polskie partie socjalliberalne