Ten wielokrotnie powtarzany pokaz przyciągał tłumy i wywołał manię wahadła w Europie i Stanach Zjednoczonych.
Założenia Wahadło Foucaulta rozpatruje się jako wahadło matematyczne zaburzane przez siłę wywołaną obrotem punktu zawieszenia wahadła. Dla uproszczenia zakłada się, że amplituda drgań jest na tyle mała, aby dla siły zaburzającej uznać, że oscylująca masa wahadła przesuwa się poziomo. Przyjmuje się układ współrzędnych, w którym punkt O jest punktem równowagi wahadła, płaszczyzna Oxy jest pozioma, oś Ox skierowana na wschód a Oy na północ. Trzecia oś Oh jest pionowa i skierowana do góry.
Wahadło matematyczne W przypadku małych wychyleń (uzasadniających zastosowanie przyjętych wyżej uproszczeń) i pominięciu wpływu obrotu Ziemi względem inercjalnego układu odniesienia, ruch wahadła matematycznego opisany jest przez układ równań różniczkowych:
z parametrem
gdzie: ω – częstość kołowa wahadła matematycznego, g – przyspieszenie ziemskie, l – długość wahadła.
Zakładając jako warunki początkowe, że w chwili t = 0 wahadło przechodzi przez O z prędkością V0 wzdłuż osi Ox, otrzymuje się rozwiązanie:
Wahadło takie porusza się w niezmieniającej swego położenia płaszczyźnie.