miejsce spośród 6 kandydatów. W Sejmie 23 członków SdRP zasiadało (do października 1991) w Parlamentarnym Klubie Lewicy Demokratycznej (jego szefem był Włodzimierz Cimoszewicz).
SdRP weszła 16 lipca 1991 w skład koalicji partii i ugrupowań lewicowych Sojusz Lewicy Demokratycznej (SLD). W pierwszych wolnych wyborach z 28 października 1991 koalicja SLD uzyskała 12% głosów (zajmując drugie miejsce po Unii Demokratycznej i otrzymując 60 mandatów poselskich oraz 4 senatorskie), jednak nie otrzymała miejsca w Prezydium Sejmu, ani stanowiska szefa komisji). Szefem klubu SLD został Aleksander Kwaśniewski. SdRP zdecydowanie sprzeciwiała się działalności rządu Jana Olszewskiego. Do gabinetu Hanny Suchockiej miała stosunek bardziej zniuansowany, popierała jego niektóre inicjatywy (np. Program Powszechnej Prywatyzacji). W maju 1993 poparła jednak wniosek „Solidarności” o udzielenie mu wotum nieufności, co otworzyło drogę do nowych wyborów.
Po drugim kongresie partii, który odbył się 19 marca 1993, przewodnictwo utrzymał Aleksander Kwaśniewski, a wiceprzewodniczącymi zostali Leszek Miller, Józef Oleksy i Izabella Sierakowska.