Po wyzwoleniu Tinchebray, dywizja otrzymała rozkaz zdobycia niemieckiej twierdzy Brest – bazy U-Bootów.
Amerykańscy żołnierze najpierw zdobyli wzgórze 154, pozycję blokującą półwysep Dalouas, będący kluczowym punktem obrony Brestu, zaś kolejnym celem było wzgórze 105. Następnie dywizja uderzyła na miasto. Podczas walk w terenie zabudowanym wysadzano bunkry i stanowiska ogniowe ładunkami wybuchowymi i pociskami z bazook. 18 września 1944 Brest skapitulował.
Po walkach, dywizja tydzień odpoczywała, po czym skierowano ją do Sankt Vith, gdzie przebywała kolejne trzy miesiące. 11 grudnia 1944 otrzymała rozkaz zajęcia tam na rzece Rur, jednak wykonanie rozkazu uniemożliwiła niemiecka ofensywa w Ardenach. Żołnierze 2 Dywizji zostali zmuszeni do cofnięcia się na grzbiet Elsenborn, gdzie wraz z 1. i 99 Dywizją Piechoty powstrzymała ofensywę niemiecką w tym rejonie.