Wyjątkiem było Toledo, które z powodów strategicznych było ważne dla muzułmanów; stąd chrześcijanie mogli dojść z muzułmanami do kompromisu i swobodnie wyznawać swoją wiarę.
W tym czasie liturgia mozarabska w pewnym stopniu nasiąknęła elementami arabskimi, szczególnie odczuwalnymi w śpiewie liturgicznym. Badania wykazują jednak, że od VIII do XI w. w zasadzie nic w rycie (modlitwach, sposobie celebracji) nie zmieniono.
Rekonkwista Stopniowe wyzwalanie półwyspu spod islamskiej władzy wiązało się z napływem rycerzy i pielgrzymów (zob. Droga św. Jakuba), którzy posługiwali się rytem rzymskim. Dodatkową okolicznością niesprzyjającą zachowaniu odmiennego rytu była tendencja do unifikacji liturgii na Zachodzie, której impulsem była schizma wschodnia. Rozszerzanie wpływów rytu rzymskiego powodowało opór ludności miejscowej, przywiązanej do tradycji mozarabskiej; na skutek tych wystąpień papież Jan X w 918 r. utrzymał dotychczasową liturgię dla Toledo i Leonu (poddając ją niewielkim zmianom, np. w 924 zmienił formułę konsekracji na taką, jaka jest w rycie rzymskim). Jednak już w 1085 r. Grzegorz VII ograniczył indult tylko do sześciu parafii.