Odrodzenie Odrodzenie rytu mozarabskiego wiąże się z postacią kardynała Franciszka Jiméneza de Cisneros, który opublikował mszał (1500) i brewiarz (1502) mozarabski. Jego zasługą jest ufundowanie kaplicy w katedrze w Toledo i założenie przy niej kolegium 13 księży, którzy do dziś posługują się mszałem i brewiarzem mozarabskim (z przerwą podczas hiszpańskiej wojny domowej, kiedy zamordowano wszystkich księży z kolegium). Ryt mozarabski został utrzymany również po Soborze Trydenckim, gdyż nowy mszał (promulgowany przez św. Piusa V) znosił tylko ryty młodsze niż 200-letnie.
Posoborowa reforma liturgii Posoborowa reforma liturgii objęła również ryt mozarabski. Powołana przez arcybiskupa Toledo komisja dokonała reformy liturgii; efektem prac komisji były wydawane w latach 1988–1995: mszał, lekcjonarz oraz hiszpańskojęzyczne Ordo Missae.
Charakterystyka Liturgia mozarabska, jak każda inna, ulegała zmianom i rozwojowi na przestrzeni wieków. Znaczący rys w jej historii stanowią kolejne próby ujednolicenia jej względem liturgii rzymskiej. Wspomniano już o unifikacji słów konsekracji w 924 r. Także kard.