Ostatni z rodzajów, Nalacetus, pochodzi z wczesnego eocenu, również z Pakistanu. Zwierzęta te pływały zapewne tylko w wodach słodkich: rzekach, jeziorach, prawdopodobnie zamieszkiwały równiny zalewowe. Żywić się mogły rybami (Ichthyolestes znaczy nawet złodziej ryb). Uzębienie wskazuje na twardy, mięsny pokarm.
Nie wiadomo, czy jednak Pakicetidae rzeczywiście są najbardziej bazalnymi z waleni, choć można znaleźć takie opinie. Bazalność grupy może się jednak wiązać z ich parafiletycznością.
Osiągały małą lub średnią wielkość, nie przewyższając wilka, a niekiedy tylko lisowi dorównując. Pokrojem ciała wskazują raczej na Mesonychia. Miały smukłe łapy prawdopodobnie zakończone kopytami, ciało wieńczył długi ogon. W uchu zachował się kanał słuchowy zewnętrzny, kanały półkoliste przypominają spotykane u ssaków lądowych, są względnie większe niż u dzisiejszych waleni. Łączy ich z innymi waleniami mało synapomorfii, do których zaliczają się budowa pyska i zębów, involucrum i pachyosteosclerosis w szkielecie pozaczaszkowym. Ta ostatnia to częsta adaptacja kręgowców do wodnego trybu życia. Ponadto ich oczy leżały na szczycie czaszki, jak u zwierząt wodnych.
Ambulocetidae thumb|Ambulocet Ambulocetidae nie zawsze wyróżnia się jako osobną rodzinę waleni.